De nacht verloopt rustig. Op een vreemd verschijnsel na. Tijdens mijn wacht zie ik ineens drie fel knipperende lichten aan de hemel. Vliegtuigen? Maar toch geen drie? Satellieten? Maar toch geen drie? Je zou bijna in UFO's gaan geloven! Geen idee wat het was. Verder zie ik tijdens mijn wacht, net als gisterennacht, dolfijnen. Nee, ik zie ze niet, want het is te donker (de kleine maan die er is, gaat vroeg onder), maar ik HOOR ze.
Ik las net het stukje van Leonie van gisteravond. Wat eenheerlijk meske is het toch, ik zou niet weten met wie je zo'n zeiltochtje beter zou kunnen maken!
Gisteravond nam de wind wat af en moesten we behoorlijk opsturen om de zeilen vol te houden. Dat is de ellende met een hoge deining,als de wind dan afneemt en de druk in het grootzeil afneemt, dan begint het zeil te slaan bij het gerol van de boot. Om gek van te worden. De oplossing is dan om wat hoger te sturen, zodat de schijnbare wind wat toeneemt (of eenmotorboot te kopen). Het gevolg was dat we vanmorgen behoorlijk ver noordelijk van onze route zaten. Gelukkig neemt de wind overdag weer toe, dus sturen we weer af. En zo zigzaggen we rustig richting Sri Lanka.
Vlak nadat Adam zijn stukje heeft opgestuurd, wakkert de wind aan en gaan we steeds harder. We varen iets ruimer dan halve wind met grootzeil en genua. We tikken zelfs 10,6 knopen aan! Heerlijke zeildag voor ons, maar voor Mees is het afzien. Hij is de hele dag een beetje zeeziek. Hij ligt plat met een kannetje bij zich in de buurt voor-het-geval-dat. Hij eet bijna niks en drinkt maar een paar slokjes water. Aan het eind van de dag is hij in staat om halfliggend een paar potjes Uno met mij te spelen. Hopelijk is hij morgen weer de ouwe. Pieter heeft nergens last van.
We zijn vertrokken! Het was een wat hectisch dagje omdat na aankomst in Port Blair bleek dat het de volgende dag Republic Day was. Alles is dan gesloten en niemand mag de haven in of uit. We besluiten dus dezelfde dag nog te vertrekken. Als we aankomen ga ik eerst zo snel mogelijk op zoek naar een oplossing voor de losgeschoten hogedrukleiding van de watermaker. Joy, onze agent, neemt me mee naar een piepklein werkplaatsje, waar een piepklein mannetje achter een gigantische draaibank staat. Ze praten wat met elkaar en daarbij schudden Indiërs altijd op een wat vreemde manier hun hoofd. Voor ons kan het zowel ja als nee betekenen. Het is een soort gedraai, nee meer dat gewiebel van zo'n hoedenplankhondje.
Op weg naar het populaire strand in Havelock, knalt een hogedrukslang van de watermaker eraf. Het duurt even voordat we erachter komen, dus de hele bilge zit vol prachtig schoon water. Zo'n 500 liter… De wasmachine is halverwege de cyclus. We ruimen alle natgeworden blikken uit het grote vak vóór de watermaker. Overal ligt gereedschap. Het water in de tanks is bijna op. Adam gaat met Sammie naar de kant en koopt 80 2-liter-flessen water, die ik stuk voor stuk in de watertanks leeggooi. Daarna maak ik samen met Mees alle flessen klein en prop ze in vuilniszakken. Zonde van al dat plastic.
Mees heeft zo'n anderhalve dag veel last gehad van de kwallenbeten. In een van onze EHBO-boeken vond ik een tip om kwallenbeten nat te houden. Dat bleek inderdaad verlichting te geven. Mees liep dus steeds met natte doekjes om zijn armen en later heb ik wat gaten geknipt in oude sokken en die als een soort Michael Jackson-handschoenen omgedaan, want dat bleef beter zitten. De rode vlekken en striemen zijn nog niet minder geworden, maar hij heeft gelukkig geen pijn meer en de natte handschoenen zijn ook niet meer nodig. We zijn niet meer bij South Cinque gaan zwemmen, want we konden ons voorstellen dat Mees daar niet meer wilde zwemmen en wijzelf trouwens ook niet... Bij het volgende eiland, Jolly Buoy, kostte het veel moeite om Mees weer in het water te kletsen, maar uiteindelijk lukte het.
Vandaag of morgen staan er weer nieuwe foto's online. Andaman II, met veel vis, strand, schitterende natuur, een beetje onderwater, Mees' kwallenbeet, wat jungle en onze twee grote amigo's Maarten en Wouter.
17-01-2012
Vakantie zonder vis (door Wouter)
Al 2,5 jaar is www.elenaopreis.nl de startpagina op mijn eigen computer thuis. Wat heerlijk dat ik nu eindelijk ook een weekje mag meegenieten met de elenacrew. Het idee ontstond 1,5 week voor vertrek en na het overhaast regelen van visum, tickets en malariapillen stond ik 3 dagen geleden op het vliegveld. Helaas zonder koffer, maar je hebt hier ook nauwelijks iets nodig. Bij het aan boord stappen vertelde Adam nog dat hij het wel vreemd vond dat Maarten na een paar dagen reizen, zin had om zijn haren te wassen. Als je elke dag in zee zwemt, heb je dat toch niet nodig, aldus de schipper. Ik heb maar niets gezegd……
Bedankt voor alle leuke reacties op de foto's en het filmpje! Met tranen in onze ogen leveren we Oldie af op het vliegveld en doen wat boodschappen in Port Blair. De Andaman Eilanden liggen ruim 600 mijl van het vasteland van India af, maar de Indiase cultuur is onmiskenbaar aanwezig in Port Blair. Het is chaotisch en vies. Overal sjezen Tuktuks en iedereen toetert om het hardst. Daar tussendoor lopen koeien en geiten. De vrouwen lopen allemaal in traditionele, elegante, veelkleurige sarie. Ik heb er nog maar 1 geteld in spijkerbroek. De mannen rochelen dat het een lieve lust is en een leeggegeten chipszakje gooien ze gewoon op straat. Onze taxichauffeur, Vijay, rijdt in een mooi autootje, van Indiase makelij, dat eruit ziet alsof het uit de vijftiger jaren komt, maar de autootjes worden nu nog zo gemaakt en degene waar wij in rijden (zie foto) komt uit 2001. Het verkeer is druk en chaotisch, maar Vijay vindt het leuk als Pietje bij hem op schoot zit, terwijl hij rijdt en hij laat zelfs, op een iets rustiger weg, Mees een stukje sturen! Als we langs de wasserette rijden, zien we onze was op een lijn langs de drukke weg hangen! Lekker fris in de uitlaatgassen!
Er staan nieuwe foto's online: Thailand 5 en Andaman Islands 1.
Met dank aan Maarten is er ook een nieuw filmpje te bekijken.
13-01-2012
Weer naar huis (door Maarten)
16 dagen zijn voorbij gevlogen. Over vier uurtjes zit ik weer in het vliegtuig terug naar Nederland. Heb nooit geweten dat je zoveel kan zien en doen in die tijd.
Eergisteren hadden Adam en ik besloten om een top te beklimmen, welke bij het eiland hoorde waar we op dat moment lagen. 05:30 zitten we dus weer in de Sammy en lopen in een rustig tempo naar de top van het eiland. Hier en daar moeten we ons door dichte doornenbosjes wurmen en tegelijk onze ogen goed openhouden voor eventuele slangen. Na een klein uurtje bereiken we de top en genieten daar van het uitzicht en een ice-coffee. De openkomende zon werpt een prachtig licht op de baai met daarin de Elena
De afgelopen dagen zijn weer uniek geweest. We varen naar het plaatsje Havelock en worden opgeroepen door de havenmeester. Hij vertelt ons waar we het anker mogen uitgooien. Vervolgens krijgen we weer het riedeltje met de positie, aantal personen, etc. Bewonderenswaardig hoe kalm Adam blijft. We gaan aan wal en worden direct weer doorgestuurd naar 'immigration' en deze jongens presteren het om wederom exact hetzelfde te vragen als we 5 minuten ervoor via de marifoon hebben doorgegeven! Het enige verschil is nu, dat je hun hoofd erbij ziet. Ik ben hiervoor nog nooit in India geweest, maar ooit heeft iemand hier gedacht dat het misschien wel aardig zou zijn om ja en nee in 1 hoofdbeweging samen te vatten. Als een Indiër dus ja of nee (weet het nog steeds niet) knikt/schudt dan maakt het hoofd een soort 8-je en dus voor ons niet duidelijk wat ze nu bedoelen. Nogal verwarrend. Nadat we hebben beloofd ons weer te melden wanneer we weer aan boord gaan, mogen we door……
We zijn gisteren aangekomen in Port Blair. Wat een heerlijke overtocht. We moesten nog iets vertragen 's nachts zodat we met het eerste licht de baai in konden voeren. 343 mijl in iets minder dan 2 dagen, perfectie! En toen begon het circus. Nog nooit was inklaren zo'n gedoe. Eerst douane, twee man sterk. 50 formulieren, even zoveel handtekeningen en bootstempels (hebben we nooit nodig, hier enorm handig). Ze willen een cadeautje en daar gaat onze eerste fles Whisky… Daarna immigratie. Nee, jullie krijgen maar 15 dagen permit. Dat is jammer want we willen graag 30 dagen blijven. Wat gepraat tussen de immigratieman en onze agent, en een fles Vodka en we krijgen 30 dagen. Overigens na het invullen en tekenen en stempelen van 50 formulieren. Daarna komt de coastguard aan boord. 5 man sterk. Alles wordt gefotografeerd, van de handheld marifoon, tot de Ipad, van onze vlag tot onze zoons. Niet te geloven. En natuurlijk 50 formulieren. Leonie heeft ondertussen een zak met biertjes klaargemaakt (de laatste fles Gin willen we graag zelf houden), maar deze heren mogen dat niet aannemen. Toch nog een stel dat gewoon hun werk doet zonder extra's, perfect! Mooi detail, we zijn op dit moment het enige jacht in de hele Andaman eilanden!!
Zo, eindelijk even tijd om eens wat te schrijven……het lijkt vakantie, maar dat is het allerminst. Veel te druk met duiken, spelen met de jongens, borrelen, zeilen, mijmeren, you name it en je kan er hier druk mee zijn.
2011 begon met bezoek van Peter en Astrid en Claire en Mitch. Op nieuwjaarsdag zeilden we met schitterend weer en harde wind naar een eilandje in de baai van Auckland. Nieuw jaar op het strand met oliebollen en champagne, terwijl de kindjes in de branding spelen. Verder leefden we een landleven, waarbij de jongens naar school en zwemles gingen, we veel leuke Kiwi's leerden kennen en we in een heerlijk huis woonden in het prachtige Devonport. Het was duidelijk dat we dit jaar steeds dichter bij Nederland kwamen, want we kregen veel bezoek. In april verlieten we met pijn in ons hart het prachtige Nieuw Zeeland met aan boord de familie Davies. Daarna kwamen achtereenvolgens met ons meezeilen: Renee, Cathy, opa Peter, Babs, opa Pim en oma Hanneke, oom Harm en tante Floor, Rozan en nu is Maarten aan boord. Het lijkt veel, maar we genieten van al het bezoek.
